Sezon 2006/2007 jest dla drużyny Bianconerich szczególny. Po 109 latach gry na najwyższym szczeblu i walki o najważniejsze trofea po raz pierwszy w historii "Starej Damie" przyszło walczyć o punkty w Serie B. W Turynie jednak ani przez chwilę nikt nie miał wątpliwości gdzie jest prawdziwe miejsce Juventinich i od samego początku zaczęto budować nowy zespół, który w jak najkrótszym czasie mógłby wrócić do piłkarskiej elity. Nowy szkoleniowiec - Didier Deschamps długo i starannie dobierał piłkarzy, aby każdy kto stanie się częścią nowego Juventusu był gwarancją sukcesu. Kiedy pod koniec sierpnia Bianconeri przygotowywali się już do nowego sezonu i wydawało się, że sytuacja kadrowa jest klarowna, zarząd Juventusu w porozumieniu z Deschampsem postanowił wzmocnić linię obrony. Potrzebny był silny, wysoki i doświadczony zawodnik. W poszukiwaniu wzmocnienia udano się na Wyspy Brytyjskie.

Gwarant sukcesu?

Sportowe korzenie

Pasją do sportu i piłki nożnej nikt Jean-Alaina nie musiał specjalnie zarażać. Trudno się z nią po prostu nie urodzić mając za rodziców dwójkę wybitnych sportowców. Ojciec - Isaac Somkong próbował swoich sił w piłce nożnej, jednak największe sukcesy święcił jako wysokiej klasy siatkarz. Występował także w reprezentacji Kamerunu, gdzie podczas jednego z międzynarodowych turniejów poznał Marie Jeanne Boumsong - zawodniczkę jednej z najlepszych żeńskich drużyn siatkarskich w kraju. Związek Isaaca i Marie zaowocował narodzinami szóstki dzieci. Jean-Alain przyszedł na świat jako trzeci - 14 grudnia 1979 roku.

Jak większość dzieci w Kamerunie magią futbolu zaraził się bardzo szybko. Wraz z innymi dziećmi z jego rodzinnej Douali kopał piłkę na podwórkowych boiskach. Początkowo jako... bramkarz. Sytuacja ta nie trwała jednak zbyt długo. "Wraz z kolegami zaczęliśmy grać w piłkę w bardzo młodym wieku." - wspomina. "Początkowo stawałem między słupkami. Szybko jednak moim idolem stał Diego Maradona. Uwielbiałem oglądać jego grę a w szczególności precyzyjne zagrania lewą nogą. Postanowiłem iść w jego ślady" Choć od najmłodszych lat kopał piłkę prawą nogą, w niecały rok grę nogą lewą opanował niemal do perfekcji.

Oprócz piłki nożnej próbował swoich sił także w innych dyscyplinach. Nie wykluczone, że gdyby nie był dziś piłkarzem stałby się światowej klasy siatkarzem bądź koszykarzem. We wszystkich możliwych zawodach szkolnych zawsze plasował się wśród najlepszych. Decyzja o tym, że mimo wszystko futbol jest tym, co chce robić w życiu zapadła w 1990 roku. "Pamiętam Mistrzostwa Świata rozgrywane we Włoszech i awans reprezentacji Kamerunu do ćwierćfinału. W kraju panowała niesamowita euforia. Bohaterem narodowym stał się czterdziestoletni wówczas Roger Mila. Tam przegraliśmy z Anglią, dopiero po dogrywce. Nigdy nie zapomnę tych pięknych chwil. Wtedy zrozumiałem, co tak na prawdę chcę w życiu robić."

W wieku dwunastu lat Jean-Alain po raz pierwszy pokazuje swoje nieprzeciętne umiejętności na szkolnym turnieju piłki nożnej. Jego talent został zauważony przez trenera młodzieżowej sekcji miejscowego zespołu. Tam jednak Boumsong przeżył pierwsze rozczarowanie. Uznano, że jego umiejętności nie są wystarczające by załapać się do zespołu, gdzie wiek pozostałych dzieci wahał się w granicach czternastu-piętnastu lat. Odesłanie go "z kwitkiem" argumentowano także... bardzo kruchą postawą. Aż dziw bierze, patrząc dzisiaj na umieśnionego i silnie zbudowanego mężczyznę. Rozczarowanie to było jednak dla młodego Jean-Alaina dodatkowym bodźcem. "Nie zniechęciłem się. Wręcz przeciwnie. Zacząłem trenować jeszcze intensywniej. Chciałem udowodnić wszystkim, że popełniono błąd i że mimo młodszego wieku, dałbym sobie radę."

Piłkarz z adopcji

Pierwsze kroki

Trudne decyzje

Zanim jednak Jean-Alain Boumsong zdecydował się na zmianę klubu, musiał podjąć inną bardzo ważną decyzję. Mając już obywatelstwo francuskie, dostał powołanie do reprezentacji Francji do lat dwudziestu jeden. Młody zawodnik musiał stanąć przed bardzo ciężkim wyborem. Francja czy Kamerun? "Francuska federacja zaproponowała mi grę w reprezentacji młodzieżowej. Z Kamerunu nikt wcześniej nigdy o mnie nie pytał. To jednak nie miało znaczenia, był to dla mnie niezwykle trudny wybór. Gra toczyła się przede wszystkim na linii miłość - obowiązek. Musiałem wybierać pomiędzy moim krajem ojczystym, a krajem który mnie zaadoptował. Decyzję podjąłem wspólnie z rodzicami. Uznaliśmy, że gra dla reprezentacji Francji będzie dla mnie najlepszym rozwiązaniem. Czy żałuje? Nie, nie żałuje. Jestem dumny, że mogę reprezentować barwy Francji. Nie zapominam jednak o swoich korzeniach. Często wracam myślami do Kamerunu a przynajmniej raz w roku odwiedzam tam moją rodzinę, przede wszystkim babcię. "

Nowy klub, nowe nadzieje

Życie na Wyspach

Jean-Alain skorzystał z okazji i po czterech latach gry w Auxerre przeniósł się do Szkocji. "Wielu ludzi krytykowało mój wybór. Ja jednak chciałem spróbować czegoś nowego, a zanim podpisałem kontrakt z Rangersami nie dostałem żadnych innych konkretnych propozycji. Liverpool nie zaoferował mi nic szczegółowego, w Glasgow natomiast czułem się potrzebny. Oni ubiegali o mnie już od dłuższego czasu."

Przygoda z Rangersami nie trwała jednak długo. Po półrocznym pobycie w Szkocji i zdobyciu mistrzostwa przyszedł czas na eliminację Ligi Mistrzów. Tam jednak Rangersi musieli uznać wyższość CSKA Moskwa i The Gers musieli zadowolić się jedynie grą w Pucharze UEFA. Nie musiał natomiast Jean-Alain i kiedy tylko pojawiła się oferta z Newcastle, skorzystał z niej bez wahania. "Mimo tak krótkiego i niezbyt udanego dla mnie pobytu w Szkocji nigdy nie żałowałem przenosin na Ibrox Park. Zdobyłem mistrzostwo Szkocji i bardzo wiele się tam nauczyłem."

W Newcastle Boumsong spędził kolejne dwa lata swojej kariery. Nauczył się tam typowego angielskiego stylu gry, dojrzewał także do gry w reprezentacji Francji. Nie grywał jednak regularnie. W pierwszym sezonie wybiegł zaledwie czternastokrotnie, sezon później wystąpił w dwudziestu sześciu meczach. Bardzo dobre występy przeplatał z rozczarywującymi. Na Mistrzostwa Świata do Niemiec pojechał tylko w roli rezerwowego i nie dostał okazji by pokazać swoją wartość.

Trudne zadanie